Model nauczania na języku polskim - ankieta dla uczniów

Pozytywnie.

Raczej pozytywnie.

Negatywnie.

Raczej negatywnie.

Nie zastanawiam się na tym.

Tak, odpowiada mi ten model.

Tak, raczej odpowiada mi ten model.

Nie, nie odpowiada mi ten model, gdyż wolę sztywne reguły i grafiki narzucone z góry.

Nie wiem, nie zastanawiam się na tym.

Wyniki na egzaminach zewnętrznych (w tym - na maturze).

Procent uczniów startujących w olimpiadach i konkursach przedmiotowych.

Procent uczniów deklarujących zainteresowanie poszerzaniem wiedzy przedmiotowej (niezależnie od faktycznie podejmowanej aktywności).

Procent uczniów z chęcią przychodzących do szkoły, nawet mimo obiektywnych występujących u nich ograniczeń w nabywaniu wiedzy i umiejętności.

Średnia ze wszystkich powyższych.

Akceptujemy ten stan rzeczy i nie komentujemy sprawy; może nie ma ochoty na zjedzenie akurat teraz tej surówki, ma do tego prawo, tak samo jak my, dorośli, gdy nie chcemy w danej chwili pić herbaty miętowej zamiast zimnego piwa. Mamy nadzieję, że dziecko zje surówkę na podwieczorek, a sami ze smakiem zjadamy ją już teraz, do obiadu. Jest pyszna!

Namawiamy dziecko do zjedzenia surówki i denerwujemy się, że nie jesteśmy w stanie "przemówić mu do rozsądku". Przy stole robi się niemiło.

W naszym domu nie ma takich sytuacji, gdyż dziecko wie, że są pewne zasady, których nie wolno mu łamać: z talerza ma zniknąć wszystko bez dyskusji. My wiemy najlepiej, co jest dla dziecka dobre i ono ma się podporządkować.

Przekonujemy dziecko do zjedzenia surówki, używając systemu nagród i kar: jeśli dziecko zje surówkę, dostanie możliwość obejrzenia ulubionej kreskówki na smartfonie lub pyszne czekoladki po posiłku.

Wyrażamy swoją negatywną opinię na temat używania tabletu zamiast tradycyjnego zeszytu, tłumacząc, że warto ćwiczyć rękę w pisaniu na kartce - i to z kilku względów. Po pierwsze - egzaminy zdajemy w formule na papierze, po drugie - istnieją nawet badania naukowe, w których neurologowie dowodzą, że ręczne sporządzanie notatek na papierze sprzyja skuteczniejszemu zapamiętywaniu. Przechodzimy płynnie do zasadniczej części lekcji, żeby nie marnować czasu.

Urządzamy Józefowi scenę i wykorzystujemy jego przykład do uświadomienia klasie, że uczeń jest zobowiązany do przynoszenia na lekcję zeszytu. Grozimy uwagą do dziennika, po czym zmieniamy zdanie i wpisujemy jednak nieprzygotowanie. Przy okazji przypominamy, że trzecie nieprzygotowanie oznacza jedynkę.

Od razu wpisujemy naganę, a następnie wysyłamy Józefa do gabinetu dyrektora. Na naszych lekcjach to oczywiste już od początku, że bez zeszytu, książki i pióra nie ma wstępu do sali. Jeśli ktoś ośmieliłby się oszukiwać, na przykład przyjść z zeszytem pożyczonym od kolegi z klasy równoległej, dostałby od razu ocenę niedostateczną bez możliwości poprawy.

Przypominamy Józefowi i pozostałym uczniom, że na koniec semestru za ładny zeszyt można uzyskać podniesienie stopnia z przedmiotu.